مطالب درسی

معنی گنج حکمت گمان فارسی دوازدهم؛ آرایه‌ها و معنی کلمات صفحه ۱۸

معنی و بازگردانی گنج حکمت گمان فارسی دوازدهم صفحه ۱۸، همراه با معنی کلمات، آرایه‌های ادبی، نکات زبانی و پیام حکایت.

گویند که بطّی در آب روشناییِ ستاره می‌دید. پنداشت که ماهی است؛ قصدی می‌کرد تا بگیرد و هیچ نمی‌یافت.
✓ معنی:
می‌گویند مرغابی‌ای در آب، انعکاس نور یک ستاره را دید. تصور کرد که آنچه می‌بیند ماهی است؛ بنابراین تلاش می‌کرد آن را بگیرد، اما هر بار چیزی پیدا نمی‌کرد.

قلمرو زبانی:
بطّ: مرغابی.
پنداشت: گمان کرد، تصور کرد.
قصدی می‌کرد: تلاش می‌کرد، اقدام می‌کرد.
نمی‌یافت: پیدا نمی‌کرد.

قلمرو ادبی:
روشنایی ستاره: می‌تواند نمادی از چیزی باشد که ظاهر فریبنده دارد اما حقیقت ندارد.
ماهی: نماد هدف و خواسته‌ای که مرغابی در پی رسیدن به آن است.
تضاد مفهومی: میان تصور مرغابی و واقعیت وجود دارد.

چون بارها بیازمود و حاصلی ندید، فروگذاشت.
✓ معنی:
وقتی چندین بار این کار را امتحان کرد و نتیجه‌ای نگرفت، آن را رها کرد.

قلمرو زبانی:
بیازمود: امتحان کرد.
حاصل: نتیجه.
فروگذاشت: رها کرد و کنار گذاشت.

قلمرو ادبی:
فروگذاشتن: کنایه از دست کشیدن از کاری.

دیگر روز هرگاه که ماهی بدیدی، گمان بردی که همان روشنایی است؛ قصدی نپیوستی و ثمرات این تجربت آن بود که همه روز گرسنه بماند.
✓ معنی:
روزهای بعد، هر زمان ماهی واقعی می‌دید، فکر می‌کرد دوباره همان انعکاس نور است؛ به همین دلیل برای گرفتن آن تلاشی نمی‌کرد و سرانجام همیشه گرسنه می‌ماند.

قلمرو زبانی:
دیگر روز: روز بعد.
بدیدی: می‌دید.
گمان بردی: تصور می‌کرد.
قصدی نپیوستی: اقدامی نمی‌کرد.
ثمرات: نتیجه‌ها.
تجربت: تجربه.

قلمرو ادبی:
گمان / همان: جناس ناهمسان.
گرسنه ماندن: کنایه از محروم شدن از نتیجه و سود.

خلاصه حکایت گمان

مرغابی‌ای انعکاس نور ستاره را در آب با ماهی اشتباه گرفت و چند بار برای گرفتن آن تلاش کرد، اما موفق نشد. پس از آن، این تجربه اشتباه باعث شد که دیگر ماهی‌های واقعی را هم نبیند و آن‌ها را با همان تصویر قبلی اشتباه بگیرد. در نتیجه، به دلیل قضاوت نادرست، از به دست آوردن غذا محروم شد.

مفهوم کلی حکایت گمان

این حکایت نشان می‌دهد که نباید تنها بر اساس حدس و تجربه‌های ناقص گذشته تصمیم گرفت. انسان باید هر موقعیت را با دقت بررسی کند تا به دلیل یک اشتباه قدیمی، فرصت‌های درست را از دست ندهد.

تاریخ ادبیات: کلیله و دمنه

کلیله و دمنه کتابی پندآموز است که ریشه در ادبیات هند دارد. این اثر در دوره ساسانیان به زبان پهلوی ترجمه شد و سپس به عربی انتقال یافت. در دوره اسلامی، نصرالله منشی آن را از عربی به فارسی برگرداند. داستان‌های این کتاب معمولاً با حضور حیوانات بیان می‌شوند و هدف آن‌ها آموزش نکات اخلاقی و اجتماعی است.
بیشتر بخوانید:
اگه خوب بود امتیاز بده

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا