جواب فعالیت تکمیلی و یادآوری صفحه ۴۷ زمین شناسی یازدهم؛ فصل سوم
جواب فعالیت تکمیلی و یادآوری صفحه ۴۷ زمین شناسی یازدهم فصل ۳ منابع آب و خاک؛ پاسخ سوالات تخلخل و نفوذپذیری، سنگ مخزن نفت، آبخوان و چاه آرتزین.
در صفحه ۴۷ زمینشناسی یازدهم از فصل سوم «منابع آب و خاک»، ارتباط میان تخلخل و نفوذپذیری بررسی میشود و سپس در بخش یادآوری، انواع آبخوان و چاه آرتزین مرور میشوند. در ادامه پاسخ کامل فعالیت تکمیلی و یادآوری صفحه ۴۷ را به ترتیب کتاب میخوانید.
هرچه درصد تخلخل خاک یا سنگ بیشتر باشد، میتواند آب بیشتری را در خود نگه دارد؛ اما تخلخل زیاد الزاماً به معنی نفوذپذیری زیاد نیست.
برای مثال، پوکه معدنی و سنگپا بسیار متخلخلاند، اما چون بسیاری از منافذ آنها به یکدیگر راه ندارند، آب بهآسانی از آنها عبور نمیکند. رس نیز تخلخل زیادی دارد ولی به علت ریز بودن ذرات و مجاری بسیار باریک، نفوذپذیری آن کم است.
به طور کلی:
تخلخل نشاندهنده مقدار آبی است که سنگ یا رسوب میتواند در خود ذخیره کند.
نفوذپذیری نشاندهنده توانایی آن در انتقال و هدایت آب است.
جواب فعالیت تکمیلی صفحه ۴۷ زمینشناسی یازدهم
مهمترین دلایل استفاده از پوکه معدنی در ساختمان عبارتاند از:
• عایق حرارتی بودن: فضاهای پر از هوا انتقال گرما را کاهش میدهند.
• عایق صوتی بودن: ساختمان متخلخل آن به کاهش انتقال صدا کمک میکند.
• سبک بودن: وجود منافذ فراوان، چگالی پوکه را کاهش میدهد و باعث سبکتر شدن مصالح ساختمانی میشود.
• مقاومت مناسب در برابر آتش: پوکه یک ماده معدنی آتشفشانی و غیرقابل اشتعال است.

تخلخل زیاد باعث میشود مقدار قابل توجهی نفت در فضاهای خالی سنگ ذخیره شود.
نفوذپذیری زیاد نیز باعث میشود نفت بتواند از طریق منافذ متصل به یکدیگر در سنگ حرکت کند و هنگام بهرهبرداری به سوی چاه نفت جریان یابد.
پس:
در نتیجه:
• تخلخل کاهش مییابد؛ پس فضای کمتری برای ذخیره نفت باقی میماند.
• نفوذپذیری نیز کاهش مییابد؛ زیرا مسیرهای ارتباطی میان منافذ بسته یا باریک میشوند.
• مقدار نفت قابل ذخیره و قابل برداشت از مخزن کاهش پیدا میکند.
بنابراین سیمانی شدن زیاد سنگ مخزن، میتواند کیفیت و ظرفیت مخزن نفت را کاهش دهد.
جواب یادآوری صفحه ۴۷ زمینشناسی یازدهم
آبرفتها و سنگهای آهکی حفرهدار از نمونههای مناسب برای تشکیل آبخوان هستند.
آبخوان الف: آبخوان آزاد
این آبخوان در قسمت بالایی قرار گرفته و سطح بالایی آن همان سطح ایستابی است. در بالای آن لایه نفوذناپذیر وجود ندارد و آب مستقیماً تحت فشار یک لایه محصورکننده نیست.
آبخوان ب: آبخوان تحت فشار یا محصور
این آبخوان میان لایههای نفوذناپذیر قرار گرفته است و آب در آن تحت فشار قرار دارد. منطقه آبگیری آن در ارتفاع بالاتری قرار گرفته است.
الف = آبخوان آزاد
ب = آبخوان تحت فشار

چاه شماره ۱:
در آبخوان آزاد «الف» حفر شده است. سطح آب داخل این چاه تقریباً همان سطح ایستابی آبخوان آزاد را نشان میدهد و آب به علت فشار محصورشدگی، خودبهخود تا سطح زمین بالا نمیآید.
چاه شماره ۲:
به آبخوان تحت فشار «ب» رسیده است. چون آب این لایه میان لایههای نفوذناپذیر محصور و تحت فشار است، پس از حفر چاه، آب در چاه تا سطح پیزومتریک بالا میآید.
در شکل کتاب، سطح پیزومتریک در محل چاه شماره ۲ بالاتر از سطح زمین قرار گرفته است؛ بنابراین آب میتواند بدون پمپاژ از دهانه چاه خارج شود.
در یک آبخوان آزاد، ارتفاع آب در چاه نشاندهنده سطح ایستابی است.
در یک آبخوان تحت فشار، آب پس از حفر چاه بر اثر فشار بالا میآید و ارتفاعی که آب میتواند تا آن بالا بیاید، سطح پیزومتریک نام دارد.
این چاه به آبخوان تحت فشار «ب» راه یافته است. چون سطح پیزومتریک در محل چاه بالاتر از سطح زمین قرار دارد، فشار آب باعث میشود آب بدون استفاده از پمپ در چاه بالا بیاید و از سطح زمین خارج شود.





