جواب صفحه ۴۴ زمین شناسی یازدهم؛ پیوند با ریاضی و جمع آوری اطلاعات
جواب پیوند با ریاضی و جمع آوری اطلاعات صفحه ۴۴ زمین شناسی یازدهم فصل ۳ منابع آب و خاک؛ پاسخ سوالات آبدهی رود، حجم آب تالاب و قناتهای ایران.
در صفحه ۴۴ زمینشناسی یازدهم از فصل سوم «منابع آب و خاک»، ابتدا با استفاده از رابطه آبدهی رود، مقدار دبی و حجم آبی را که طی یک هفته وارد تالاب میشود محاسبه میکنیم. سپس در بخش «جمعآوری اطلاعات» با قنات قصبه گناباد و پراکندگی قناتها در حوضههای آبریز ایران آشنا میشویم.
جواب پیوند با ریاضی صفحه ۴۴ زمینشناسی یازدهم
Q: آبدهی یا دبی برحسب مترمکعب بر ثانیه
A: مساحت سطح مقطع جریان آب برحسب مترمربع
V: سرعت جریان آب برحسب متر بر ثانیه
دادههای مسئله:
V = 2 m/s
از رابطه آبدهی استفاده میکنیم:
بنابراین:
ابتدا زمان یک هفته را به ثانیه تبدیل میکنیم:
1 week = 7 × 86,400 = 604,800 s
آبدهی رود نیز از سؤال قبل برابر است با:
حجم آب:
بنابراین:
آبدهی رود یعنی رود در هر ثانیه چند مترمکعب آب عبور میدهد.
یک هفته ← ۶۰۴۸۰۰ ثانیه
۲۰۰ × ۶۰۴۸۰۰ = ۱۲۰۹۶۰۰۰۰ مترمکعب
جواب جمعآوری اطلاعات صفحه ۴۴ زمینشناسی یازدهم
بارش مهمترین منشأ آبهای زیرزمینی است. آب زیرزمینی در منافذ و فضاهای خالی لایههای نزدیک به سطح زمین جمع میشود و از طریق چاه، چشمه و قنات قابل بهرهبرداری است.
در ایران به علت کمبود آبهای سطحی، استفاده از آب زیرزمینی بسیار رایج بوده است. مردم ایران از گذشته با احداث قنات، آب زیرزمینی را به سطح زمین و به روستاها و شهرها منتقل میکردند. آب نیز در کانال قنات بدون نیاز به مصرف برق و با استفاده از نیروی گرانش جریان مییابد.
طبق اطلاعات شکل همین صفحه کتاب:
نام قنات: قصبه
موقعیت: دامنه شمالی سیاهکوه، جنوب غرب گناباد
قدمت تاریخی: حدود ۲۵۰۰ سال
تعداد میلهچاهها: ۴۲۷ حلقه
عمق مادرچاه: حدود ۳۰۰ متر
طول کانالها: حدود ۳۳ کیلومتر
قنات قصبه گناباد همچنین یکی از قناتهای پرونده «قنات ایرانی» ثبتشده در میراث جهانی یونسکو است.

علت اصلی این موضوع، شرایط خشک و نیمهخشک بخش بزرگی از فلات مرکزی ایران است. در این مناطق:
• مقدار بارندگی کم و نامنظم است؛
• رودهای دائمی و منابع آب سطحی محدودند؛
• تبخیر زیاد است؛
• آبهای زیرزمینی از مهمترین منابع تأمین آب بودهاند؛
• وجود دامنه کوهها و آبرفتهای نفوذپذیر در بسیاری از مناطق، امکان تغذیه آب زیرزمینی و احداث قنات را فراهم کرده است.
به همین دلیل ساکنان مناطق مرکزی ایران از گذشته با احداث قنات، آب زیرزمینی را بدون نیاز به پمپاژ و با استفاده از شیب طبیعی زمین و نیروی گرانش به محل زندگی و زمینهای کشاورزی منتقل میکردند.





